CZAS

Była skrzynia. Wielka, drewniana,
Z okuciami. Stała na strychu.
Jakie skarby w środku chowała?
Kto te skarby zabrał po cichu?

Stoi skrzynia smętnawo na deszczu.
Wyszczerbiona, dziurawa, niczyja.
Na skarbnicę tajemnic jej nie chcą.
Tak to żywot kuferka przemija.

Zapodziała się wiosna w sitowiu
Teraz lato marnieje we wrzosach.
Od poprzedniej pełni do nowiu
Zapodziewa się księżyc we włosach.

SZMARAGD

Esmeralda – znaczy szmaragd

Cień zieloności lasu dzikiego

Toń głębokości morza obcego

Znak  do … czegoś dalekiego

A TU ZIMA AKURAT…

Zamietło, co zawiało

Co roztopiło – ścięło

Widać mocy za mało

Wszak płynie, jak płynęło…

Od zimna drzwi zamykam

Cichutko, bez protestów

Odwracam się, potykam

O żalu kilka gestów

Żal róży. Las nie płonie.

Po krzaku garść popiołu

W mieliznach nie utonie

Nie wróci do padołu

Otwieram inne drzwi

Na oścież, na świat cały

Na kosmos, na wszechświaty

Świat… zdaje się za mały.

KAC?

Skóra tkliwa na włosa grzmotnięcie

Słuch wrażliwy na pszczoły tupanie

Oczy chciwe na nici pajęcze

Usta łapczywe na … oddychanie.

I JESZCZE RAZ OPAL

Rześkim, lekkim odblaskiem

Maciejkowym brzaskiem.

Pożyczonych na trochę kilka słońca całusków

Przeskakuje błękitnie kamyk w kamyk.

Trącą ledwie i nikną,

Jakby żaru dotknęły…

Przylatują następne z próbą ognia się mierzyć.

A w południe zmęczone w łuk łagodny się kładą

Mleczne ząbki w buziaku rozdziawionym smaczniuchno.

Przeciągają starannie kostki swoje z wieczora

Wypoczęte, do harców gotowe

W opalonej gładkości łyskającej wstydliwie

Cienia szukać przybiegły wilgnego.

I znów skaczą płomyki.

Teraz… w takcie…zdyszanego… tętna… cichej… muzyki…

Opal. Księżycowy z nazwy tylko…

NIE-MOC SŁOWA

Powtarza se człowiek – mantrę – jedno zdanie

I w koło…, i w koło …, i w koło…

Jeśli ze sto razy popatrzy se na nie

Wyciągnie go ono z przepastnego dołu?

Powtarza se drugi – mantrę - inne zdanie

I jeszcze…, i jeszcze…, i jeszcze…

Jeśli tysiąc razy popatrzy se na nie

Zmieni słowem suszę w życiodajne deszcze?

Jeszcze inny mówi – mantrę – takie zdanie

To ona… , to ona…, to ona…

Uwierzy w treść mantry nim popatrzy na nie?

Powie tylko raz?Czy koło miliona?

IGŁĘ W STOGU SZYBCIEJ BĘDZIE

Gdzieś podziały mi się z róży okulary

Próżno szukać w płaszczu, próżno i w surducie

Buty też zgubione, gdyby szukać w bucie

Jakieś stoją w kącie, ale nie do pary

Szukaj, szukaj, nie przestawaj szukać…

Ktoś pozbierał gwiazdy wszystkie do imentu

Ścieżkę bodaj krzywą - szans nie widać żadnych

Po omacku – fiknąć w puchy dołów zdradnych

Słupem , niźli trafić w sieć gęstą zamętu

Szukaj, szukaj, nie przestawaj szukać…

Zrobili tytuły na szukaniu w całym

Niech no znajdą , mądre , całe w dziurze czarnej

Nie znajdą , bo nie ma okruszyny marnej

Pozbierane wszystkie, w puzdereczku małym.

Szukaj , szukaj, nie przestawaj szukać…

BEZ OBCASÓW

Świeże rano, po deszczu

Kieckę czas ubierać

Ptaszki cudnie coś wrzeszczą

Sukienka uwiera

Łyk herbaty w pośpiechu

Kęs…?Powietrze zabiera

Stopy bose – dla śmiechu

But z obcasem- nie teraz

PROŚBA DO ANIOŁÓW

Sfrunęły anioły, skrzydła zakurzyły

Leciały szmat drogi, widać się śpieszyły

I patrzą, i kręcą – zdziwione – głowami

Jak można tak, ludzie, bez walki? Co z wami?

A można li walczyć z wolą Opatrzności?

W szranki stawać z losem, grabić cudze włości?

Posmutnieli anieli. Gapią się bezradnie.

Co któremu, ukradkiem łza na pióro spadnie.

Nie płaczcie anioły. Skrzydła, proszę… w górę

Niech poleci który, sprawdzi, co za murem

Niech zaniesie… żab rechot…, zapach …, byle co

Iskrę żywą –  rozpali suchej trawy źdźbło…

PYTANIA DWA

„Rozciągany sprężonym czasem cierpisz męki

Przyjmij więc w darze, miły, śmierć z mej ręki

Młodyś – lecz wiekowy

Przez słowa – bez mowy

Nie będę cię już dłużej strzegł

Dam ci cykutę, smaczny lek

Z innego miejsca tak nam rzekł:

Wygrywa, kto przegrywa bieg

W przestrzeni równoległych zbieg

Miły, żal na mym sercu legł”

Czyje to?

A to czyje?:

„Uciec gdzieś, schować, utopić myśli

Wygładzić zmarszczki, podwoić straże

Nie spać. Naraz zakazać  snom się śnić

Zabronić wstępu nocnej marze

Rozłożyć dywan kolorowy

Polecieć gdzieś, nie wiedzieć dokąd

W podróż tę nie zabierać głowy

Ze wspomnień zrobić martwy pokot

Gdyby oszukać własny lęk

Wypić cykutę – smaczny lek

Rozkosznie, wolno, nie za dużo

Pozwolić grubej warstwie kurzu…”

Po trzech kurach Piotr z żalu nie zapłacze…