OPAL

MÓWISZ - MASZ

Jest pytanie – jest odpowiedź.

„Spokój” żaden - co się zowie.

Jak nie spokój to, to co?

No… nie-pokój , otóż to!

Niespokojne są godziny…

Ktoś zapyta o przyczyny?

Na to, to odwagi trzeba

Takiej, co to sięga nieba…

NIE? GRZEC(S)ZNE PUKANIE

Puk, puk…?! Co to, co to? Gość spóźniony a niezapowiadany? Podróżny zabłąkany? Czy jeszcze jakie licho inne , co koniom grzywy … zaplata czy plącze? I jak jemu było – lichu temu? Już dzień który i noc takoż, a przypomnienie nie nadchodzi w czas. Albo to nie czas jeszcze…

To co z tym pukaniem? Że gość – uchowaj Boże ? No , skądże , o porze takiej. I – a gdzie tam, jaki gość znowu. Goście, to są ludzie dobrze wychowane i po pierwsze primo, to się anonsują zawczasu, żeby dać szansę gospodarzom na … pokaz gustowny , a podróżny zbłąkany to trafi …, gdzie będzie chciał to trafi, a o tej porze, to on inne ważne ma załatwienia z pewnością.

Pukanie młoteczkiem to jest o porze…, a jeszcze przyzwoita, aha! W mięsko , co się strawą stać może przy ociupince pomyślności. Na deseczce mięsko.

Popukać, popukać… W głowę się puknąć Jak nie za późno. A jak za późno w głowę, to w co się puknąć, a? Pytanie zasadnicze i zasadne . Pukać to się było…, oj dawno, dawniej jeszcze. Czasy to takie, że górale najstarsi pamięcią nie sięgną. Ani na palcach, ani z drabiny. Co im poradzić…? Jak są takie niepamiętliwe - strata ichnia i okrutna. A kto pamięcią … grzeszy, to mu się to grzechem pamiętania odpłaca A, że grzech – wiedza to powszechna – strawa smakowita nader, to i… grzeszmy! Bez pamięci i ku pamięci i jak komu tam wygodniej

Strawa grzeszna… strawa …co to było z tą strawą…? Mam! Kotleciki… miały być… strawne…? Jeszcze nie przepadło może

ORCHIDEA CZYLI STORCZYK W PARZE :)

Trzy działki kielicha . Białe. Trzy płatki korony. Białe dwa. A trzeci? I niebialy i nietaki. Jak nie płatek zupełnie, tylko… hmm… Wąsy to?… Czy to co to? I skrzydełka motyle barwy wrzosu. A co on taki zestrojony cudacznie – jeden sam pośród białych? Jak owadzia pani. Otóż to właśnie! Czaruje, wabi, nęci …, ale, ale , nie każdemu tak od zaraz pozwala na się rzucić … czary.

Cztery takie cudeńka okazałe na wątłej, podpartej łodyżce wzniesione wysoko.

To storczyk uroki rzuca. Z niespodzianką w parze – gusła to nieliche.

Okazja to - czy nie.

LENIWIE, A UWAŻNIE :)

Kiedy się tak na koniczynę patrzy…, to tylko wianków wicie na myśl przychodzi Przyklęknąć wygodnie na kępie wielkiej, rozsiąść się na stopach bosych, a rozciągnąć się nawet do góry… plecami. Uważanie przy tym należy się mieć - na pszczół uwijających się przy robocie liczne towarzystwo. Pomyśli se taka jedna z drugą co jeszcze, to i siędzie. A człek – stwór myślący małowiele przetrącić taką zechce - za nic, jak nic. To i mu się w podarku ofiarnym wielce dostać może takie kujnięcie w kawałek jego, co pszczołę powali całą.

Ale! Co ja gadam, co ja gadam To przestroga dla dzieci wszak jeno. Pachnących słodyczą ze spania, paplania, biegania. Ze wszystkiego

BATALIA TO…?

Dwa ciała wzniesione, sobą oplecione… Splatają się bardziej i bardziej. Miękkim …ślizgiem przesuwają się po sobie wolno, wolniej jeszcze… W tańcu zapamiętania. Wokół .. nieważne wszystko… Wiją się, ściśle ze sobą … dotknięte każdym calem. Co to jest za muzyka, co takie rytmy dyktuje? I czujne takie, czułe…? Wrażliwe na jedno dotknięcie zmienione, na jedno inne o… tchnienie różne od poprzedniego tknięcie. Zrywają się nagle od błysku niewidzialnego, od gromu niesłyszalnego! Oczy wpatrzone w drugie oczy, badają, co w nich, czego spodziewać się jeszcze. Jakich nieprzewidzianych…, a co oczekiwanego czeka… Badają się chwilę krótką, tak krótką , jak rzęsy ruch. I zwierają się posuwiście , ciasno. Zdaje się końca nie ma ten lot w … zapamiętanie. I od nowa wartko, do apogeum blisko, bliżej … Kresu kres.

Wyczerpanie nadeszło i … poddanie.

Tak walczy kobra królewska. Do walki niepodobne … albo … podobne bardzo….

CZYIM TO I NA CO SPOSOBEM?

A i na chabry przyszła pora. Niebieskie … rzęsiście…? Aż po indygo prawie… Brzegiem niedojrzałych kłosów posiane. Czyżby jaki gospodarz - romantyk własną ręką? Czyżby? A może gospodyni psikuśna tak sobie pozwala swawolnie haftować po zmroku, by na ranek gotowe było. Niespodzianką dla oczu kogoś, kto zechce – być może zechce – zerknąć w bok z zapatrzenia swojego w swoje zapatrzenie.

Wyraźnie się tak niebieszczą z daleka. I z daleka też pojedyncze krople maków czerwieni – zadziorne jakie

A bez tupetu już całkiem – białych kwiatków cała masa! Pomiędzy bławatkami wzruszająco nieśmiało spozierają. Tak nieśmiało i skromnie tak, że ich nazwy nikt nie spamiętał. I takie one, że z bliska samego widać dopiero, że i one tam są.

Czy gospodarz marzyciel, czy inny kto… mieć on musiał przyjemności jakieś, że takie mu się udało dla przyjemności

GESTY…

Jest … taki jeden gest, co… rozbraja…, pogrąża, … niweczy…

I nieważne zupełnie, czego… fizycznego ten jeden gest dotyczy…, dotyka… Czy rękawiczki to skórzanej, leciwej , zniszczonej, czy …innego czegoś, całkiem innego…

Jeśli tyle w tym nonszalancji nieudawanej, ile należy się właśnie – tak dużo nonszalancji tej – to już nic nie można uczynić w obronie własnej… Nie można … Możności takiej nie ma. I nikt wołania nie usłyszy o możność taką… Wołania nie było.

A gdyby nawet… pojawił się skrawek jaki , taka mała, maleńka… szansa ochrony przed… Plecy zobaczyć tylko. Odwrócone, spojrzenia jednego nie ma. Niechętne, by korzystać z szansy tej, która jest …, ale na co ona ?Na … szarość? Zwykłość? Normalność?

Co za szansa? … na nic?

SEKRET W SZKLE

Tajemnica schowana. Tajemnica serdeczna. Znaleziona. Nie  powiedziana. Zdradzona.

Wykrzyczane w żalu i złości, w strugach deszczu – słowa kłujące. Od dni wielu. I przepadło. Przepadło…?  Poczekać na… Na zrozumienie, pożegnanie i wybaczenie… sobie. Na przyszłość.

Ale KTOŚ  chciał inaczej. Plan  miał inny… Przyszłość ta zatopiła się, utonęła. W wielkim morza błękicie wzburzonym. Choć nakreślona była ręką prawdziwie na zwitku szarym. I zrozumienie  w niej było, wybaczenie i pożegnanie.

Zostało coś? COŚ zostało… Do zobaczenia…

PO FRANCUSKU

Stadem wielkim towarzystwo śpiewacze, kolorowe zasiadło do koncertowania. Ze świata czterech stron sfrunęło. I popisuje się dyskretnie. Najbardziej przed sobą nawzajem się chwalą. Dzwonki głosów stroją , a do gromady i wietrzyki zgrają zleciały się w mig. I próbują wtórować zaczepiając figlarnie wszystko to, co zaczepiać się daje. Zakręciło się w walczyku piórek mnóstwo pogubionych. I wirują!, wirują! wstążką jedną. Opadają nareszcie pomęczone troszeczkę, od wietrzyków niestrudzonych się kryją. Zadyszane ciut, ciut…

Tak o ranku pobrzmiewa, łaskocze…- trymolo francuskie akordeonowe.

A CEPEM! A GRABIAMI!

Wzięła no ja temata takiego pod rozwagie: a jakby tak po kulasach posturchać, to co? A moze by po parku, po parku – torebecko. Po jakim parku? Toć ze - po karku! No i mas ci, torebecko , torebecko, a tu sie i pomadka poturlała. A tania to ona nie była. A ładna… to ona tes nie była. Ale za to zdrowotna… to ona tes nie była. No i niech turla sie, jak se tak kce. A spilki sie wzieni połamali- o! A spasowane byli !?, ino, ze tes nie bardzo zdrowotne…, takie jakiesik , no zdrowne nijak nie som, nie byli znacy, bo tes się poturlali.

Torebko to niezabrdzowato, a i wylatajo rózne takie… Grabiami, grabiami, albo cepem ku pamienci!!! Lij, lij i się nie pytoj! Bo z pamiencio to, oj kruchusieńko z nio, niedobze, niedobze… kolesterol sie zre, to i pamienć jus nie ta… Zara! Cepem! Grabiami! A gdzie ja tu grabie w samym środecku miasta wielgiego! O! Cepem – to całkiem co innego. Z cepem to, a juści takiej zawerencyi nie bedzie, znajdzie się jaki, znajdzie…

Pomysłodawco miły (Iza.G.)- niechaj Ci tam