OPAL

MÓWISZ – MASZ

Jest pytanie – jest odpowiedź.

„Spokój” żaden – co się zowie.

Jak nie spokój to, to co?

No… nie-pokój , otóż to!

Niespokojne są godziny…

Ktoś zapyta o przyczyny?

Na to, to odwagi trzeba

Takiej, co to sięga nieba…

NIE? GRZEC(S)ZNE PUKANIE

Puk, puk…?! Co to, co to? Gość spóźniony a niezapowiadany? Podróżny zabłąkany? Czy jeszcze jakie licho inne , co koniom grzywy … zaplata czy plącze? I jak jemu było – lichu temu? Już dzień który i noc takoż, a przypomnienie nie nadchodzi w czas. Albo to nie czas jeszcze…

To co z tym pukaniem? Że gość – uchowaj Boże ? No , skądże , o porze takiej. I – a gdzie tam, jaki gość znowu. Goście, to są ludzie dobrze wychowane i po pierwsze primo, to się anonsują zawczasu, żeby dać szansę gospodarzom na … pokaz gustowny , a podróżny zbłąkany to trafi …, gdzie będzie chciał to trafi, a o tej porze, to on inne ważne ma załatwienia z pewnością.

Pukanie młoteczkiem to jest o porze…, a jeszcze przyzwoita, aha! W mięsko , co się strawą stać może przy ociupince pomyślności. Na deseczce mięsko.

Popukać, popukać… W głowę się puknąć Jak nie za późno. A jak za późno w głowę, to w co się puknąć, a? Pytanie zasadnicze i zasadne . Pukać to się było…, oj dawno, dawniej jeszcze. Czasy to takie, że górale najstarsi pamięcią nie sięgną. Ani na palcach, ani z drabiny. Co im poradzić…? Jak są takie niepamiętliwe - strata ichnia i okrutna. A kto pamięcią … grzeszy, to mu się to grzechem pamiętania odpłaca A, że grzech – wiedza to powszechna – strawa smakowita nader, to i… grzeszmy! Bez pamięci i ku pamięci i jak komu tam wygodniej

Strawa grzeszna… strawa …co to było z tą strawą…? Mam! Kotleciki… miały być… strawne…? Jeszcze nie przepadło może