OPAL

UROCZA

Wściekła na swoją naiwność
A jeszcze tłumaczy… “dziwność”

PIASKOWA WRÓŻBA

Garstka piachu mokrego w dłoni
Tak czy owak wyschnie. Uroni

W przesypaniu do drugiej wolnym
Raz kolejny, raz już mozolny
W bezmyślności  przesypywaniu
W zagapieniu, zaspaniu, przespaniu

Aż na dłoniach obu zostały
Jeszcze mokrych – może płakały?
Przyklejone ziarenka, chwile
Przycupnięte w zmierzchu motyle

Co, gdy dłoń jest dłonią ściśnięta?
Co, gdy ziemią smakuje mięta?