OPAL

CRED-Ą NA BIAŁEJ

sierpień 17, 2009 on 10:34 przed południem | W BEZ-MIARY | Brak komentarzy

Pomocować by się ze Światem,

Popyskować, urżnąć, zahulać.

Grzbiet otulić byle kabatem

Nad rozeschłym pniem porozczulać.

 

Kiecką długą, czerwoną machnąć

Furkocząco w deski stodoły.

Załomotać w gaje i żachnąć

W locie ptaki, zwykłe gramoły.

 

Zgubić, znaleźć, rzucić i podnieść.

Rozstrojone – siędziesz, nastroisz.

A Ty Życie? Mnie w drzazgi roznieść?

Raz-dwa stawaj! Może się boisz?