OPAL

O KIJU

Kij ma dwa końce – prawda to prosta.

Czemu wciąż jednym dajesz się chłostać?

Daj się popieścić i drugim jeszcze.

Będzie… inaczej. Zaręczam.

                            Wieszcz.

ZA ROZUMEM

Mój mały, przecudny, kobiecy rozumie.

UŻYTEK Z MUCHOPACKI

Na ignoranta wystarczy

Miast zbroi – w osłonę tarczy

Miast miecza – packi gumowej

I gram rozsądności zdrowej

Pancerz przywdziewać, broni dobywać?

Spróbuj no łapki muszej używać.

NAIWNA

Wysupłał łechcąco z jej warg sromoty

Dwa słowa, pytanie na skraju głupoty.

PO-UFNE

Przypadek taki…, przypadek zaniedbania

A potencjału moce.

Zaniechania grzech? Grzechu zaniechanie?

Sekret zgłuszony kocem.

BARDZO PRZYZIEMNY ZNAK

W końcówce jakiegoś czasu

O nic dużo hałasu.

Nieduże jakby – puk.

I o to cały huk?

Puk może i nieduży,

Ot tyle, co w kałuży

Wiosną wody zostało.

Wręcz żenująco mało.

Gdyby jednak nie ów…

Poznać by można rów,

Kościano szczupłe dłonie,

Zwiędło-korzenne wonie.

Z pewnością znak to był.

I choćbyś skisł lub zgnił

Gderają Ci po drodze:

Przejmij lub… oddaj wodze.

Może odkryj księżniczkę.

Pozwól, by z dyni w bryczkę

Mógł spec od zmian koronnych.

Na wytrawne ze słonych.