OPAL

CHYBA MOŻE NARESZCIE

Kiedy miniesz już we mnie,

Pomyślałam, będzie to latem.

Jasno. A gdyby ciemniej,

Na ciemności porządnie łatę.

Świerszcz mnie z rana obudzi,

Ja obudzę leniwe słońce:

Świecić no, nie marudzić,

Porozciągać zaspane końce.

Grzać, dogrzewać na biało.

Będę chłodu szukać z rozkoszą.

Pójdę nago i śmiało

W bujne łany. Tam, gdzie nie koszą.

SKĄDŚ

Nie wiem, skąd to dzisiaj wokół tyle smaków…

Może z ziarnka tęsknień podlanych obficie?

Może na wspomnienie czerwonego maku

Zerwanego świtem w pszenicy czy życie.

Może to wicherek, że nie bardzo duje,

Ot plącze, drwi sobie z człowieczej pamięci,

Paraduje goło, język pokazuje,

Mruga mi znacząco i nęci, i nęci…

A GDYBY… TAK?

A gdyby tak wyprzedzić wiatry na bezdrożach,

Stanąć zaporą przed nimi, murem.

Czas w kłusie dosiąść, uciąć z  noża

Pułapkę sieci, co gromadzi chmury.

I oddechem głębokim morze zburzyć,

Zakotłować, zniweczyć zlęknienie.

Zbudzić świt, w ugładzone zanurzyć

Dna sięgając na uniesienie.

ODMIANY PRZEZ PRZYPADKI

Z wielkiego chcenia, a tak niewiele.

To już więcej tych wiernych w kościele.

Zamachnięta z przekładnią kołem

Doturlała się cieniem. Z mozołem.

Z przepowiadań rzęsistych zlewnych,

Mało wiele – pot u królewny.

Udręczona, bo platoniczna,

Czy poślednia, wręcz lakoniczna?

SMUTNY CUD

Jak już  COŚ, to na procent sto.

Pełną parą, w sto koni  i wio!

Żadnych półprawd, półśrodków, szarości.

Za marzeniem wyruszać w pościg.

Trzeba cudu, by z drogi zawrócić,

Ludzka siła nie zdoła zasmucić.

Gdy się wino w wodę przemienia,

Cud.  I smutek bez wątpienia.

WYNOCHA

Hej!  Anioł?! Dokąd? A Ty  gdzie?

Także się chyłkiem wycofać chcesz?

Śmiało kolego, wolna droga!

Bym zapomniała – naskarż do Boga,

Że to wariatka, dziwolążyca.

Żeś się nie poznał? Ha! Krasi lica!

I jeszcze powiedz swym kolegom,

Nie chcę Was tutaj, ani jednego!

Niech wszyscy diabli Was, anieli…

Czyście już całkiem pogłupieli?

PROSTE TRUDNE PYTANIA

Czy tylko ich połowę?

Chciałbyś zagarnąć przyszłe sny,

Czy w piasek schowasz głowę?

Chciałbyś się znaleźć pośród gwiazd,

Czy mgłą zasłonisz oczy?

Będziesz  udawać, kłamać, miast

Tę najprawdziwszą poczuć?

POTRAFISZ?

Gdy chcesz poznać człowieka,

To się pochyl. Przyklęknij.

I pozostań w tej pozie na dłużej.

Nieruchomo się wsłuchuj

W jego radość i lęki,

Zaryzykuj zbrukanie w kałuży.

Będzie słodko i kwaśno,

Będzie  również i słono,

I goryczy też nie zabraknie.

W pochyleniu rozumnym

Masz się szansę przekonać,

Czy takiego człowieka łakniesz.

SMUTNY SMUTEK

Jeśli umrę już jutro

I nie zdążę szczęśliwa.

I nie trafi się człowiek,

By stop zrobić, zatrzymać.

Jeśli żadna z czarności

Już do jutra nie zblednie.

Jeśli będzie tak czarno

Każdej nocy i we dnie.

Jeśli ogień jest po to,

By spopielać i parzyć.

Może życie jest słotą,

By się łudzić, nie marzyć.