OPAL

KWEF-BLEF

Mój piękny panie, co Ty na to?
Na grę w gołego pokera.
Wszak dziś gorąco, jakby lato,
To kiedy, jak nie teraz?

W siwawe szrony się zapędzać?
W zimne pory obuwać?
Kiedy o żary bieda z nędzą
Modłami chcą zatruwać?

Grać będę fair play, obiecuję.
No, może z kamuflażem:
Gracza sto procent, kwef od szui.
Ech…, spojrzysz, w mig się zdradzę.

MALARKA

Rzeczywiście, zakochanie, że ma kolor niebieski.
Od początku bez granic, nic od kreski do kreski.
Z postrzępionym pierzasto i świetliście tak brzegiem
Blado jasno różowym – kropla soku ze śniegiem.

Wysokościom niech chwała; śmiałek, tchórz – lewituje
I w odmęty, czeluście bez namysłu nurkuje.
Łapie oddech głęboki z cichutkiego westchnienia
Gór podnosi łańcuchy, na kamieniu kamienia

Nie zostawia jednego; wszystkie karnie z ochotą
Maszerują zastępem nie zważając na błoto.
A miłości kolory? Jakie są, ktoś mi powie?
Cicho sza…, namaluję. Całym sercem gdzieś w głowie.

MAGIK

O tej porze utulony w śnieniu gwar.
Drzemie w chłodzie (jeśli będzie) dzienny skwar.
(Jeśli byłby) nawet mleczarz miałby sny
O pobudkach w rześkich kłębach sennej mgły.

(Jeśli słuchasz) zrozumiałeś ze słów toku,
Co ich źródłem, że pulsują w rytm potoku.
(Jeśli usnął) wiatr zbudziłam tym gadaniem,
Ot, złośliwiec psoci już za niedospanie
Słowom trud zadając większy, gdy z włosami
W warkocz splata je potrójny, wraz z ustami.

Widać słuchasz, wiatr wyręczasz jednym gestem,
Słowotoki ( pstryk) zamieniasz w bezszelesty.

SEKRETNE ROZKAZY

Hałaśliwie, gwarno, kolorowo, tłoczno.
W kołyszącym reggae stopy nie odpoczną.
Kibić uchwycona, ramię ma oparcie,
Butki nieboraczki skazane na zdarcie.
W nałóg Twego taktu wpaść nie dają zmiany
Depcząc mnie tradycji hasłem „odbijany”.
Pięknie udręczona zbytkiem tańca mdleję.
Szeptem ordynujesz: chodź tu, kysz złodzieje.

ZAKLĘCIA

Gdzie nie spojrzeć, pełno piany,
W bańkach wątek upaćkany.

A w pośpiechu mokry w szczęty
Czas przepierek późno wszczętych.
Utaplanie z przyczyn tempa:
Heja! Galop! Dosyć stępa!
Mokre nogi, pół podłogi
I paradnej bluzki rogi.

Precz posyłasz klimat dziarski:
Daj…, odsłonię ci nadgarstki…

TURECKIE LUSTRA GADANIE

- Znowu nie uważasz!
- Niech zważają drudzy, lęków o swe ego najwierniejsi słudzy.
- I nic się nie boisz?
- Boję się, jak inni z jukami do ziemi, ciut rozsądku winni.
- Gdy przyjdzie się rozdziać do białej nagości?
- Hmm…, prócz tkanek miękkich mam jeszcze i kości.
- Widziałaś ty wzloty – z kraksy – samolotów?
- Wbrew wszelakim prawom pilot zawsze gotów.
- A kiedy codziennie o czwartej nad ranem zbudzi cię łomotem serce już wyspane?
- Nakarmię je makiem, czekoladą ciepłą, by do następnego świtu nie zakrzepło.
- Może znowu boleć, gdy na wodę pic.
- A jakże, okrutnie. Ale nic to…, nic…

W JESZCZE ZIELONE GRAMY

Z dojrzałej limonki w palcach cierpki sok.
Oddechy zawisły, mija miesiąc…, rok…?
Twoja ręka miękko, bezszelestny wąż…
Podaję połówkę, wyciskasz z niej miąższ.
Po drugą połówkę rześkiego owocu
Sięgasz bojaźliwie, złodziej ciemną nocą.
Wymieniamy dotyk, rozgrzeszeni sokiem,
Krótki, niewidzialny dnia pełnego okiem.
W ciszy tak głębokiej jak najgłębsze studnie,
W bezdechu milczącym jest nam coraz trudniej
Nie słyszeć łopotu serc swoich wzajemnie.
Pod słońca zenitem ciemnieje. Wciąż ciemniej.
Stoję niewiedząca, Ty nie widząc czujesz…
Płomyk z dwojga źrenic po Twoich się snuje
Ramionach i karku, odzianych w koszulę.
Myślą pragniesz, żądasz… Ręka bierze czule
Mojej ręki tkliwość mokrą od limonki.
I stały się jawą mary, senne mrzonki.

WIGILIJNA OPOWIEŚĆ

Babo niepokorna, uparta dziewczyno
Uniosłaś powieki, pozwól się rozpłynąć.

Tam, za nieba skłonem, hen na uroczysku
Biesy z biesicami tańczą przy ognisku.

Do ich pląsów brzdąka ktoś na strunach kilku,
Umie zakląć burze i watahy wilków.

Niecierpliwie kosmyk odgarnia nad czołem,
W ogień zadumany, oczy ma wesołe.

Już cię spostrzegł, ręką kiwnął ci i z daleka.
Miejsce – mówi – twoje. I mówi, że czekał.

Gorąco, rzęsiście, wilki oswojone,
Wrzos w lata przedsionku czerwcem umajony…

Nie dowierzasz? Popatrz, znasz to miejsce przecież.
Wigilia znienacka przyszła deszczem w lecie.

POSKRAMIANIE ZŁOŚNIC

Żłobiąc ścieżki wędruje w tamtą i z powrotem.
W zagapionym błądzeniu umazana błotem.
Z nóżki przestępując na nóżkę, niepewnie,
Nabrzmiewa. Rozdęta pąsowieje gniewnie.

Zawraca do wyjścia, gubi się i miota.
Mani jej się duktem przez szerokie wrota.
Zakryta powieką, rzęsami więziona
Piecze, jak cholera, łezka rozeźlona.

NA ŁYŻECZKĘ

Będę Ci łyżeczką miodu w kubku mleka,
Kiedy wrócisz nocą z bliska czy z daleka.

I wódki kieliszkiem będę dla kurażu,
Gdzie oracją goszczą, w sąsiedzkim garażu.

Uchylonym rąbkiem wielkiej tajemnicy,
Kwiatkiem nazbyt małym w za dużej donicy.

Jednym haustem wina mocno wytrawnego,
Kiedy u cioteczki za wiele słodkiego.

Kostką lodu na dnie pełnej szklany trunku
W samym środku gwaru, w czas niepocałunków.

I znów Ci łyżeczką będę, do poduchy.
Ostatnią z kompletu, wygiętą i kruchą.