OPAL

POKÓJ Z MIECZYKAMI

Dziewczę malowane, gdy z wojenki wraca
Ma, owszem i rany, ale bardziej kaca.

Wszak Matka Natura ręki nie przykłada,
Że się damską dłonią mieczykami włada.

Zbroję ciska w kącik, zdejmuje przyłbicę,
Drobną rączką tuli poorane cyce.

Mieczykom przy damie ładniej jest w ogrodzie,
Lub, gdzie nenufary, w stawu czystej wodzie.

Pułk, a jakże, chabrów w łan wetkniętych gęsto,
Oto pole bitwy, gdzie lśni damskie męstwo.

Największy paradoks boju z Przeświadczeniem,
Co osłupia, dziwi i wprawia w zdumienie,

Że bitwy oddając, jak jedną, do zera,
Wojenkę wygrała. Pokój ma od teraz.

POKŁADY

Na pokładzie pierwszym od samego świtu
Hulanki, swawole. Do pierwszego zgrzytu.

Per nogam na pokład oddalona drugi,
Rżnąc zaciekle w karty, zaciągnęłam długi.

Zgrana do golasa, zsunięta na trzeci,
Grosiki ciułałam podmiatając śmieci.

Kolana i łokcie szorowaniem zdarte
Zakwitły pąsami na pokładzie czwartym.

Na dolnych i górnych okrutnie bujało.
Strzelały pioruny celnie, gęsto, śmiało.

Zatopiło wszystko. Takie sztormów skutki.
Trzeźwiejąc spostrzegłam: burza… w szklance… wódki…