Smok na pastwę zostawiony.

Toć nie pójdzie z tym do żony.

Smoki żon nie mają przecie,

Chyba , że w bajkowym świecie.

Lecz nie bajka to, to życie.

Oczu nie pomaga mycie.

Brały gały, co widziały,

A wiedziały już, co brały!

No i o co żale głupie?

Że smok ma to wszystko w pupie?

Mądra Kozo, trza ci było?

Widać tak – czegoś przybyło

W pół ufności ostro buchnął w plecy ogień.

Ręce, co karmiły zgłodniałego smoka

Żarciem słodkim i pożywnym jak patoka.

Wina żadna, że Smok inne żarcie lubi,

Lecz tak kąsać i tym żarciem tak się chlubić?

Bywa tak, kiedy smok i głupi, i łapczywy:

Ząb zatopił, łapy zaparł – zad w pokrzywy

Cienia długość, a on – cień - nic na to poradzić nie może. Bo to Twoja w tym rzecz, jak sobie źródło światła ustawisz.

Jeśli w zenicie Słońca staniesz – cień zniknie na czas niedługi. I znów się pojawi, i rosnąć będzie z chwilą każdą.

A jeśli Słońca są dwa? Jedno na wschodzie, drugie ku zachodowi się chyli.

Wschodzące – radość niesie, dzień długi przed Tobą, nieznany…

I energię wyzwala – wszak to Twój dzień.

Zachodzące – ukojenie po dniu męczącym; myśl – co ważne, a co pomyłką było. Lecz … i tajemnicy zapowiedź – noc długa i także Twoja.

Gdy dwa Słońca – cień marnieje i niknie. Nie żal Ci? Chłodem wytchnienia otoczyć Cię może, gdy oba Słońca w zenit wejść zechcą.

Nie chcesz… Wiesz , że to niemożliwe.

Biała sukienka faluje, trzepoce właściwie. Wietrznie jest. „Wiatr włosami gra” – oj gra. Jej biodra falują także. To już nie od wiatru. Idzie ni szybko, ni wolno. Ale stopy stawia na ziemi bardzo pewnie. Jakieś kolory żywe ponad tą bielą sukienki, między włosami, co tak się wiatr nimi bawi. Co to jest takiego, z daleka widoczne? Bo cała reszta biała. Prócz włosów. Nie jasne – to na pewno. Słońce patrzy ci prosto w twarz. To maj jest chyba. Prawo słońca – oślepiać tak. Mrużysz oczy. Tym gorzej. Postać rozmazuje się, a włosy – jakie one? Jakby za jej głową, ktoś ogień niósł, co takie dziwne światło daje.

Stoisz, a ona się zbliża. Wciąż tym pewnym krokiem. I widzisz już – to nie dziewczyna. To kobieta. Uśmiecha się. Poznajesz. I te kolorki wokół szyi intrygujące z daleka. To opale. Pyszne i drapieżne.

Staje przed tobą tuż. Jest taka prawdziwa. A ty milczysz. Boisz się? Twój uśmiech zastygł. Zachwyt, radość, zażenowanie, niepewność? Ona uśmiecha się swobodnie (?) i szczerze. Tak po prostu – myślisz.

Ta cisza między wami nie jest ciężka. Jest… wyczekiwaniem?

I słyszysz proste słowa: „ Nie przywitasz się?”

Takie nic? Aż takie? W przypuszczeniach… w jakich tam przypuszczeniach? Deprecha największa nie dała mi tylu wrażeń.

Gdzieś Ty był i coś Ty żarł? No nie w Kosmosie - smok nie igła, bym zobaczyła. No i nie ambrozję…

Gdzieś między piekłem a niebem. Bliżej czego?  W nieba okolicach nie dają nauk takich, żeby przyjaciela tak… z tyłu i znienacka… w pół … nie, nie marzenia, w pół zaufania.

To nie ten smok . Co złego tak odmienić potrafi?

Jak zwał, brzmi tak.

Smok wypuścił się  w poszukiwaniu dziewicy. Co przyprowadzą łanię jaką dorodną - a czarująca, a wdzięczy się, a przymila -  - to rusana ona. To się wnerwił: sam se znajdę akuratną!  Że wnerwiony, dziwić sie nie ma co. Ale …:D:D:D

Koń by się uśmiał, Smoku! Nie roczniak, a naiwny, jak dziecko. Grala prędzej znajdziesz po drodze do dziewicy tej  - i to przypadkiem zupełnie. Albo i Gralów dwóch złotych całych. A dziewicy - wcale!

No…., chyba że…. w Kosmosie…

W jednym owies? W drugim siano?

Dwie dziewice dano mu!

Dwie, nie więcej, obie ładne.

Co Smok na to? Nie chce żadnej?

On chce , do piorunów stu!

Chce obydwie, jako żywo.

Ale jedna… patrzy krzywo?

W kosmos pierwsza poleciała

I przyjazną dłoń podała

Co za smok! Jak kozioł.

Boć rzecz nieostrożna

Zapytać nie wolno

Aaa!  Raz Kozie wio!

O BŁĄDZENIU

” Kto pyta nie błądzi, lecz błądzi, kto sądzi, że… kto pyta nie błądzi…”

O POWADZE

“Powaga - taki to obrządek ciała, co skrywać musi niedostatki duszy.”

O DYSKUSJACH NIEKTÓRYCH

“Z szefem się nie dyskutuje. Przyjemność to żadna, a ryzyko duże.”