Przypadek taki…, przypadek zaniedbania

A potencjału moce.

Zaniechania grzech? Grzechu zaniechanie?

Sekret zgłuszony kocem.

A dziś ci opowiem o  deszczu,

Gdy nocą w szyby szeleści

I z wiatrem się dogaduje,

Oddechy parne pieści. 

Świecy płomyk zagaśmy,

By nie patrzył. I… ciiiicho…

Bez pożegnań odejdźmy

- Zmawia się z deszczem licho.

…

- babciu, a co to jest mgła?

- mgła… mgła, to może babie lato zebrane z wszystkich jesieni…

- a co w niej jest, babciu?

- hmm…, różnych… mnóstwo

- widziałaś?

- widziałam

- i co to było?

- nie wiem…

…

Czy ktoś głębiej potrafi rozumieć?

Czy ktoś czulej potrafi nie umieć?

Czy ktoś piękniej potrafi nie kochać?

Czy ktoś ciszej potrafi  zaszlochać?

Czy ktoś szybciej potrafi umykać?

Czy ktoś bardziej potrafi nie znikać?

Czy ktoś wyżej potrafi unosić?

Czy prawdziwiej ktoś umie przeprosić…

Mówisz do mnie z uśmiechem: chodź tu…

I z uśmiechem: gdzie byłaś tak długo?

I ramiona szeroko otwierasz

Odpowiedzi nie słuchasz…, przywierasz…

Czas się cofnął od wejścia dyskretnie

Palec w znaku położył na ustach

Stanął w straży – za drzwiami – przybocznej

Niechaj  trwa – co się staje naoczne 

Usłyszałam, zobaczyłam w Twych oczach

I poczułam…, poczułam w zamknięciu.

Bez pytania  choćby  jednego…

Bez jednego słowa zbędnego.

Turlające  się chłodki. Turlające się  …

Jakaś dziura? Igła, nitka, plastelina …, te rzeczy…?

Mądrze pomyśleć – sztuka żadna. Mądrym być – to już całkiem inna … i nie bajka to.

Zatroskany pszczelarz patrzy w dal. Przedramieniem od słońca oczy chowa. Rozpierzchły się, poleciały napoju boskiego szukać… I jak nie wrócą na czas , to poginą. Jak nic pomarnieją. Zawołać? Jak zawrócić je potrzebne wszystkie – i marne , i mądre…

Ten raz jeden – może być, że  ostatni – królową prosi… posyła… Bo i cóż po królowej samej?

A królowa przywiodła każdą, co do jednej.

Zgarnął je pszczelarz troskliwy, poupychał i zamknął szczelnie. Rozbrzęczaną, rozedrganą bryłkę życia przed niepogodą schował.

Czy aby tylko nie poginą teraz - tak bez powietrza … kropelki?

Zostaną inne, co na czas same wracają i potrzeby zamykać nie ma…

Zaodziała się skubana po szyję

Albo i lepiej – z kapturem

W suknie bezliczne się wbiła

I sukmany niestrojne wcale

I ubiorki zwyczajnie nijakie

Nieśpiesznie się przechadzała

To przemykała złodziejsko

A i zza węgła, ukradkiem

I …przeszła… mimo… Pani strojna…

Poszła dokąd i po co?

Kto ona, co najpiękniejsza ogołocona?

Białe prawdziwie, w sam raz – jak lody śmietankowe

Różowe…, blade… leciutko uśmiechnięte

Ceglaste, ciepłe, otulające

I jak herbata cienka – skąpe goryczy

A karminowe – jak karminowe … zwyczajnie

Pąsowe , ciemno pąsowe – to… nie ze wstydu

I bardzo, czerwone bardzo serdecznie

Bukiet różany bez kolców -

ktoś skrzętnie poobrywał

Kolorowy - bukiet - rozważnie.

Niech szaleje.

Niech galopem przemierza

Dzikie knieje

Niechaj ostre zakręty

Arogancko tnie

W oczy strachom wszelakim

Patrzeć śmie

Niech szarżuje, niech pędzi

W kopyt skry

Niech cię w skrzydłach uniesie

Pędem tym

Niech się gromom nie kłania

Śmieje w nos

Niech ogonem zamiecie

Fałszu cios

Niech…

Bacz tylko, że…

To fantazja .