OPAL

ORCHIDEA CZYLI STORCZYK W PARZE :)

Trzy działki kielicha . Białe. Trzy płatki korony. Białe dwa. A trzeci? I niebialy i nietaki. Jak nie płatek zupełnie, tylko… hmm… Wąsy to?… Czy to co to? I skrzydełka motyle barwy wrzosu. A co on taki zestrojony cudacznie – jeden sam pośród białych? Jak owadzia pani. Otóż to właśnie! Czaruje, wabi, nęci …, ale, ale , nie każdemu tak od zaraz pozwala na się rzucić … czary.

Cztery takie cudeńka okazałe na wątłej, podpartej łodyżce wzniesione wysoko.

To storczyk uroki rzuca. Z niespodzianką w parze – gusła to nieliche.

Okazja to – czy nie.

LENIWIE, A UWAŻNIE :)

Kiedy się tak na koniczynę patrzy…, to tylko wianków wicie na myśl przychodzi Przyklęknąć wygodnie na kępie wielkiej, rozsiąść się na stopach bosych, a rozciągnąć się nawet do góry… plecami. Uważanie przy tym należy się mieć – na pszczół uwijających się przy robocie liczne towarzystwo. Pomyśli se taka jedna z drugą co jeszcze, to i siędzie. A człek – stwór myślący małowiele przetrącić taką zechce – za nic, jak nic. To i mu się w podarku ofiarnym wielce dostać może takie kujnięcie w kawałek jego, co pszczołę powali całą.

Ale! Co ja gadam, co ja gadam To przestroga dla dzieci wszak jeno. Pachnących słodyczą ze spania, paplania, biegania. Ze wszystkiego

BATALIA TO…?

Dwa ciała wzniesione, sobą oplecione… Splatają się bardziej i bardziej. Miękkim …ślizgiem przesuwają się po sobie wolno, wolniej jeszcze… W tańcu zapamiętania. Wokół .. nieważne wszystko… Wiją się, ściśle ze sobą … dotknięte każdym calem. Co to jest za muzyka, co takie rytmy dyktuje? I czujne takie, czułe…? Wrażliwe na jedno dotknięcie zmienione, na jedno inne o… tchnienie różne od poprzedniego tknięcie. Zrywają się nagle od błysku niewidzialnego, od gromu niesłyszalnego! Oczy wpatrzone w drugie oczy, badają, co w nich, czego spodziewać się jeszcze. Jakich nieprzewidzianych…, a co oczekiwanego czeka… Badają się chwilę krótką, tak krótką , jak rzęsy ruch. I zwierają się posuwiście , ciasno. Zdaje się końca nie ma ten lot w … zapamiętanie. I od nowa wartko, do apogeum blisko, bliżej … Kresu kres.

Wyczerpanie nadeszło i … poddanie.

Tak walczy kobra królewska. Do walki niepodobne … albo … podobne bardzo….

CZYIM TO I NA CO SPOSOBEM?

A i na chabry przyszła pora. Niebieskie … rzęsiście…? Aż po indygo prawie… Brzegiem niedojrzałych kłosów posiane. Czyżby jaki gospodarz – romantyk własną ręką? Czyżby? A może gospodyni psikuśna tak sobie pozwala swawolnie haftować po zmroku, by na ranek gotowe było. Niespodzianką dla oczu kogoś, kto zechce – być może zechce – zerknąć w bok z zapatrzenia swojego w swoje zapatrzenie.

Wyraźnie się tak niebieszczą z daleka. I z daleka też pojedyncze krople maków czerwieni – zadziorne jakie

A bez tupetu już całkiem – białych kwiatków cała masa! Pomiędzy bławatkami wzruszająco nieśmiało spozierają. Tak nieśmiało i skromnie tak, że ich nazwy nikt nie spamiętał. I takie one, że z bliska samego widać dopiero, że i one tam są.

Czy gospodarz marzyciel, czy inny kto… mieć on musiał przyjemności jakieś, że takie mu się udało dla przyjemności

GESTY…

Jest … taki jeden gest, co… rozbraja…, pogrąża, … niweczy…

I nieważne zupełnie, czego… fizycznego ten jeden gest dotyczy…, dotyka… Czy rękawiczki to skórzanej, leciwej , zniszczonej, czy …innego czegoś, całkiem innego…

Jeśli tyle w tym nonszalancji nieudawanej, ile należy się właśnie – tak dużo nonszalancji tej – to już nic nie można uczynić w obronie własnej… Nie można … Możności takiej nie ma. I nikt wołania nie usłyszy o możność taką… Wołania nie było.

A gdyby nawet… pojawił się skrawek jaki , taka mała, maleńka… szansa ochrony przed… Plecy zobaczyć tylko. Odwrócone, spojrzenia jednego nie ma. Niechętne, by korzystać z szansy tej, która jest …, ale na co ona ?Na … szarość? Zwykłość? Normalność?

Co za szansa? … na nic?

SEKRET W SZKLE

Tajemnica schowana. Tajemnica serdeczna. Znaleziona. Nie  powiedziana. Zdradzona.

Wykrzyczane w żalu i złości, w strugach deszczu – słowa kłujące. Od dni wielu. I przepadło. Przepadło…?  Poczekać na… Na zrozumienie, pożegnanie i wybaczenie… sobie. Na przyszłość.

Ale KTOŚ  chciał inaczej. Plan  miał inny… Przyszłość ta zatopiła się, utonęła. W wielkim morza błękicie wzburzonym. Choć nakreślona była ręką prawdziwie na zwitku szarym. I zrozumienie  w niej było, wybaczenie i pożegnanie.

Zostało coś? COŚ zostało… Do zobaczenia…

PO FRANCUSKU

Stadem wielkim towarzystwo śpiewacze, kolorowe zasiadło do koncertowania. Ze świata czterech stron sfrunęło. I popisuje się dyskretnie. Najbardziej przed sobą nawzajem się chwalą. Dzwonki głosów stroją , a do gromady i wietrzyki zgrają zleciały się w mig. I próbują wtórować zaczepiając figlarnie wszystko to, co zaczepiać się daje. Zakręciło się w walczyku piórek mnóstwo pogubionych. I wirują!, wirują! wstążką jedną. Opadają nareszcie pomęczone troszeczkę, od wietrzyków niestrudzonych się kryją. Zadyszane ciut, ciut…

Tak o ranku pobrzmiewa, łaskocze…- trymolo francuskie akordeonowe.

URODA TAKA

Straszyły ludziska, że fiołki przekwitły już. Laboga i nie do wiary!!! No i pewnie, że nie do wiary. A co ja tutaj w kieliszku widzę takiego, z główką małą, żółtawą, oczkiem ciemnym, do bratka podobnego? Jakiego podobnego?! A bratek – to co to takiego? Ten – to dopiero panoszy się z kolorami. Od bieli niewinnej przez wszystkie – innym kwiatkom właściwe – do czarnego aksamitnego, mrocznego.

A w kieliszku pić podano wody rześkiej a pożywnej – fiołku polnemu polano po brzegi.

Fiołków w świecie – zatrzęsienie, Państwo moi.

Wonne, Skalne, Leśne. I Przedziwne! I Rogate! A wymagające toto ?! A światła potrzebuje?! A w półcieniu najlepiej?! Skaranie! I jak tu dogodzić? Widać – można, jak ich tyle i wszędzie. A wszystkie w ostrogę… uzbrojone? Hmm ,… ostrogą obdarzone.

A ludziska straszyły, straszą i straszyć będą. Taka ich uroda.

NIKT

Postawiła na baczność niebo.

Piekło – na łopatki rzuciła.

Świat na komendę czeka…

Zadziwiona…? Oszołomiona…?

Kto ona, że …

Świat cały, niebo, piekło poruszone takie.

Nikt ona.

Cały swój świat, niebo i piekło swoje – oddane ma pod rozkazy.

KRACIASTA KOSZULA…

A orkiestra zagrała nutę rzewną. Śpiewa dziewczę z lokami do ramion.

Patrzą w siebie z daleka. Powieka nie drgnie nawet. Żadna. Idą wolno do siebie przyciągani siłami kosmosu. Już są. I podaje jej rękę, a drugą kładzie… szczelnie na plecach, na brzegu samym bluzeczki cienkiej, kusej. Przyciąga do siebie nieznacznie, ciut. Ręce jeszcze zdrętwiałe, oczy za to w obłędzie niemocy i ognia. Jego ręka na talii – bardziej szczelnie nie można. Palce pragną się dostać do… wnętrza? Jej palce w ramię się wpiły i zgniotły w bezsile koszulę kraciastą. Te centymetrów kilka między nimi wśród tłumu, jak kilometry lat świetlnych i nie można ich przebyć… niczym.

Można tylko…, jedynie… ująć w rękę swoją grzbiet jej dłoni i wnętrzem do koszuli kraciastej mocno przycisnąć…