Trzy działki kielicha . Białe. Trzy płatki korony. Białe dwa. A trzeci? I niebialy i nietaki. Jak nie płatek zupełnie, tylko… hmm… Wąsy to?… Czy to co to? I skrzydełka motyle barwy wrzosu. A co on taki zestrojony cudacznie – jeden sam pośród białych? Jak owadzia pani. Otóż to właśnie! Czaruje, wabi, nęci …, ale, ale , nie każdemu tak od zaraz pozwala na się rzucić … czary.

Cztery takie cudeńka okazałe na wątłej, podpartej łodyżce wzniesione wysoko.

To storczyk uroki rzuca. Z niespodzianką w parze – gusła to nieliche.

Okazja to - czy nie.

Kiedy się tak na koniczynę patrzy…, to tylko wianków wicie na myśl przychodzi Przyklęknąć wygodnie na kępie wielkiej, rozsiąść się na stopach bosych, a rozciągnąć się nawet do góry… plecami. Uważanie przy tym należy się mieć - na pszczół uwijających się przy robocie liczne towarzystwo. Pomyśli se taka jedna z drugą co jeszcze, to i siędzie. A człek – stwór myślący małowiele przetrącić taką zechce - za nic, jak nic. To i mu się w podarku ofiarnym wielce dostać może takie kujnięcie w kawałek jego, co pszczołę powali całą.

Ale! Co ja gadam, co ja gadam To przestroga dla dzieci wszak jeno. Pachnących słodyczą ze spania, paplania, biegania. Ze wszystkiego

Wyczerpanie nadeszło i … poddanie.

Tak walczy kobra królewska. Do walki niepodobne … albo … podobne bardzo….

Wyraźnie się tak niebieszczą z daleka. I z daleka też pojedyncze krople maków czerwieni – zadziorne jakie

A bez tupetu już całkiem – białych kwiatków cała masa! Pomiędzy bławatkami wzruszająco nieśmiało spozierają. Tak nieśmiało i skromnie tak, że ich nazwy nikt nie spamiętał. I takie one, że z bliska samego widać dopiero, że i one tam są.

Czy gospodarz marzyciel, czy inny kto… mieć on musiał przyjemności jakieś, że takie mu się udało dla przyjemności

I nieważne zupełnie, czego… fizycznego ten jeden gest dotyczy…, dotyka… Czy rękawiczki to skórzanej, leciwej , zniszczonej, czy …innego czegoś, całkiem innego…

Jeśli tyle w tym nonszalancji nieudawanej, ile należy się właśnie – tak dużo nonszalancji tej – to już nic nie można uczynić w obronie własnej… Nie można … Możności takiej nie ma. I nikt wołania nie usłyszy o możność taką… Wołania nie było.

A gdyby nawet… pojawił się skrawek jaki , taka mała, maleńka… szansa ochrony przed… Plecy zobaczyć tylko. Odwrócone, spojrzenia jednego nie ma. Niechętne, by korzystać z szansy tej, która jest …, ale na co ona ?Na … szarość? Zwykłość? Normalność?

Co za szansa? … na nic?

Wykrzyczane w żalu i złości, w strugach deszczu – słowa kłujące. Od dni wielu. I przepadło. Przepadło…?  Poczekać na… Na zrozumienie, pożegnanie i wybaczenie… sobie. Na przyszłość.

Ale KTOŚ  chciał inaczej. Plan  miał inny… Przyszłość ta zatopiła się, utonęła. W wielkim morza błękicie wzburzonym. Choć nakreślona była ręką prawdziwie na zwitku szarym. I zrozumienie  w niej było, wybaczenie i pożegnanie.

Zostało coś? COŚ zostało… Do zobaczenia…

Tak o ranku pobrzmiewa, łaskocze…- trymolo francuskie akordeonowe.

A w kieliszku pić podano wody rześkiej a pożywnej – fiołku polnemu polano po brzegi.

Fiołków w świecie – zatrzęsienie, Państwo moi.

Wonne, Skalne, Leśne. I Przedziwne! I Rogate! A wymagające toto ?! A światła potrzebuje?! A w półcieniu najlepiej?! Skaranie! I jak tu dogodzić? Widać – można, jak ich tyle i wszędzie. A wszystkie w ostrogę… uzbrojone? Hmm ,… ostrogą obdarzone.

A ludziska straszyły, straszą i straszyć będą. Taka ich uroda.

Piekło – na łopatki rzuciła.

Świat na komendę czeka…

Zadziwiona…? Oszołomiona…?

Kto ona, że …

Świat cały, niebo, piekło poruszone takie.

Nikt ona.

Cały swój świat, niebo i piekło swoje – oddane ma pod rozkazy.

Patrzą w siebie z daleka. Powieka nie drgnie nawet. Żadna. Idą wolno do siebie przyciągani siłami kosmosu. Już są. I podaje jej rękę, a drugą kładzie… szczelnie na plecach, na brzegu samym bluzeczki cienkiej, kusej. Przyciąga do siebie nieznacznie, ciut. Ręce jeszcze zdrętwiałe, oczy za to w obłędzie niemocy i ognia. Jego ręka na talii – bardziej szczelnie nie można. Palce pragną się dostać do… wnętrza? Jej palce w ramię się wpiły i zgniotły w bezsile koszulę kraciastą. Te centymetrów kilka między nimi wśród tłumu, jak kilometry lat świetlnych i nie można ich przebyć… niczym.

Można tylko…, jedynie… ująć w rękę swoją grzbiet jej dłoni i wnętrzem do koszuli kraciastej mocno przycisnąć…