Jest tylko jedna Ewka

Która nie spadła z drzewka

Wypadła Kozie ona

Ale! – nie spod ogona

Wypadła jej z amory

I wpadła do komory

Do jednej z komór dwu

Tak, jak to Ona – srrru!

I siedzi tam , bez mała…

( Z choinki się urwała???

Rozsiadła się okrakiem!)

Siedzi wieku ćwierć z hakiem

Dla sympatycznej Mademoiselle ( ach!, jakie to wykwintne…) Ewy od sympatycznej Mademoiselle ( i jakie, ach!- wyrafinowane…) Kozy - mucho, mucho …

http://wiesium.wrzuta.pl/audio/kF9sRbRjRJ/julio_iglesias_-_besame_mucho
Prawda, że ładne?

Była taka chroma , mała

To w pułapkę się złapała

W niedomówień łapkę znaną

Dość powszechnie używaną

Wlazła małą stopą bosą

Gdy biegała ranną rosą

I łapała w garść motyle

Co na kłosku i na chwilę

Wygłodzona – nakarmiona

Zimno przyszło – otulona

Rosła se, a z nią wraz stopy

Gotowane na roztopy

Wielkich stóp się dochowała

To już przeszłość: chroma, mała

Co wywrotna jest i tyle

Ujdzie może jedną milę

Teraz sadzi siedem mil

W nic nie wpada – tak dla chwil

Łapki – jedną sporą stopą

Przydeptuje tak „na oko”

Niedomówień więc fortele

Rozstawiajcie przyjaciele

Gdzie zachwyty ”nie do wiary!”

I gdy nie żal na to… pary.

Złożył się, skupił

Czasem już chybiał

I… się wygłupił

Cięciwę napiął

Oddech zatrzymał

Tak, jak uczyli

Nie raz się imał!

I po-le-cia-ła!

Prosto – jak miała!

Trafiła strzała!

W tylna część ciała …

Bo nie przewidział

Amor zezylec

Że cel wystrzału

Front zmieni w tylec

A wszak wiadomo

Strzała w pośladku

Wręcz nie pomaga

Mój miły dziatku

…

- babciu, a co to jest mgła?

- mgła… mgła, to może babie lato zebrane z wszystkich jesieni…

- a co w niej jest, babciu?

- hmm…, różnych… mnóstwo

- widziałaś?

- widziałam

- i co to było?

- nie wiem…

…

Czy ktoś głębiej potrafi rozumieć?

Czy ktoś czulej potrafi nie umieć?

Czy ktoś piękniej potrafi nie kochać?

Czy ktoś ciszej potrafi  zaszlochać?

Czy ktoś szybciej potrafi umykać?

Czy ktoś bardziej potrafi nie znikać?

Czy ktoś wyżej potrafi unosić?

Czy prawdziwiej ktoś umie przeprosić…

Mówisz do mnie z uśmiechem: chodź tu…

I z uśmiechem: gdzie byłaś tak długo?

I ramiona szeroko otwierasz

Odpowiedzi nie słuchasz…, przywierasz…

Czas się cofnął od wejścia dyskretnie

Palec w znaku położył na ustach

Stanął w straży – za drzwiami – przybocznej

Niechaj  trwa – co się staje naoczne 

Usłyszałam, zobaczyłam w Twych oczach

I poczułam…, poczułam w zamknięciu.

Bez pytania  choćby  jednego…

Bez jednego słowa zbędnego.

Turlające  się chłodki. Turlające się  …

Jakaś dziura? Igła, nitka, plastelina …, te rzeczy…?

Mądrze pomyśleć – sztuka żadna. Mądrym być – to już całkiem inna … i nie bajka to.

- To z czego ta pała?

- Z matmy.- i cisza.

- Z czego?

- Z kartkówki.- słowa , jak na lekarstwo.

- Z czego? – tak po jednym, po jednym i gdzieś się może dojdzie.

- Z funkcji kwadratowych.

- Rozumiem ( funkcje kwadratowe…???) . Masz jakiś zbiór zadań?

- Nie

- A ktoś ma?

- Nie wiem.

Jeden…, dwa…, trzy… Pomalutku, bez nerwów.

- A w książce?

- Co w książce?- oczy jasne z samym tylko zwyczajnym pytajnikiem.

- Czy zadania na temat funkcji kwadratowych są w twojej książce do matmy?

- Chyba tak. – No dziękować …, że chociaż chyba.

- A kto z klasy rozumie te … funkcje kwadratowe ? – o tak niech będzie, sprytnie…

- Nikt.

- Nikt – powtarzam dla porządku , bo bałagan się w głowie robi – Same pały były?

- Prawie. – jakiś sukces! Mogło być konsekwentnie „nie”

-To co to jest to „prawie”?

- Jeden koleś dwa, a kolesiówa trzy.

Wow! No to pogratulować uczycielowi!

- To…, może byście tak całą klasą poprosili nauczyciela…

- To pani jest. – przerywa.

- Dobra, pani. To poproście panią, żeby wytłumaczyła wam jeszcze raz.

- Będzie nam tłumaczyła. We wtorek. - Sam dodał , bez pytania sam powiedział kiedy…???!!!

- Synu nadobny, nie można było tak od razu? A nie na końcu samym?

- Pytałaś od początku.

No i masz go. Po kimś on to musi mieć

- Nie szkodzi.

- A słyszałaś, jak ciapnął?

Zatroskany pszczelarz patrzy w dal. Przedramieniem od słońca oczy chowa. Rozpierzchły się, poleciały napoju boskiego szukać… I jak nie wrócą na czas , to poginą. Jak nic pomarnieją. Zawołać? Jak zawrócić je potrzebne wszystkie – i marne , i mądre…

Ten raz jeden – może być, że  ostatni – królową prosi… posyła… Bo i cóż po królowej samej?

A królowa przywiodła każdą, co do jednej.

Zgarnął je pszczelarz troskliwy, poupychał i zamknął szczelnie. Rozbrzęczaną, rozedrganą bryłkę życia przed niepogodą schował.

Czy aby tylko nie poginą teraz - tak bez powietrza … kropelki?

Zostaną inne, co na czas same wracają i potrzeby zamykać nie ma…